(संगमेश्वर / एजाज पटेल)
ती बोलू शकत नव्हती… की वेदना सांगू शकत नव्हती… आणि मदतीसाठी तिला विनवणीही करता येत नव्हती. मात्र, रस्त्यावर वेदनेने तळमळणाऱ्या त्या मुक्या जीवाची अवस्था संगमेश्वरमधील काही संवेदनशील तरुणांनी पाहिली आणि क्षणाचाही विलंब न करता ते तिच्या मदतीसाठी धावून आले. स्वतःचे व्यवसाय, दुकाने आणि हातातील कामे बाजूला ठेवून मुसळधार पावसात तब्बल अडीच ते तीन तास त्यांनी केलेली धडपड माणुसकी आणि प्राणीदयेचा खऱ्या अर्थाने वस्तुपाठ ठरली.
संगमेश्वर येथील महामार्गावरील उड्डाणपुलावर एका अज्ञात वाहनचालकाने गोमातेला जोरदार धडक दिली आणि मदतीची साधी तसदीही न घेता तो घटनास्थळावरून पसार झाला. अपघातानंतर गंभीर जखमी झालेली गाय रस्त्यावर वेदनेने तळमळत होती. तिची अवस्था पाहून उपस्थितांच्या काळजाचा ठोका चुकला. मात्र, तिच्या मदतीला धावून आले ते संगमेश्वरमधील संवेदनशील तरुण.
अपघाताची माहिती मिळताच अभिषेक खातू, वेदांत डिंगणकर, ओमकार लोध, अनिकेत खातू, अजिंक्य लोध, अमोल शिवलकर, आकाश शेट्ये, प्रकाश खातू आणि नाना भिंगार्डे यांनी क्षणाचाही विलंब न करता घटनास्थळी धाव घेतली.
त्या वेळी रात्रीची वेळ होती. डोक्यावर मुसळधार पाऊस कोसळत होता. उड्डाणपुलावर अंधार होता. मात्र, या प्रतिकूल परिस्थितीची पर्वा न करता तरुणांनी मोबाईलच्या प्रकाशात मदतकार्य सुरू केले. त्यांच्या डोळ्यांसमोर एकच ध्येय होते, ‘या मुक्या जीवाला वाचवायचे!’
स्वतःचे कामधंदे बाजूला ठेवले; पावसातही मदतीसाठी धडपड
आजच्या धावपळीच्या जीवनात स्वतःची कामे बाजूला ठेवून एखाद्या मुक्या प्राण्यासाठी वेळ देणे सहज शक्य नसते. मात्र, या तरुणांनी त्या क्षणी आपल्या कामापेक्षा एका जखमी जीवाचे दुःख मोठे मानले. संगमेश्वर पोलीस आणि पशुवैद्यकीय पथकाच्या मदतीने मुसळधार पावसात आणि अंधारातच गाईवर प्राथमिक उपचार करण्यात आले. मात्र, गंभीर दुखापतीमुळे तिला स्वतःच्या पायावर उभे राहणेही शक्य होत नव्हते.
जेसीबीच्या मदतीने सुरक्षित ठिकाणी स्थलांतर
पावसात आणि थंडीत उघड्यावर पडून राहिल्याने गाईची प्रकृती आणखी बिघडू शकते, हे लक्षात येताच तरुणांनी तातडीने जेसीबीची व्यवस्था केली. गाईला आणखी दुखापत होणार नाही, याची काळजी घेत तिला संगमेश्वर एसटी स्टँडसमोरील उड्डाणपुलाखाली सुरक्षित आणि कोरड्या जागी हलवण्यात आले. त्यानंतर तिला पाणी आणि चारा देण्यात आला. तिच्या प्रकृतीवर लक्ष ठेवत तिची शुश्रूषाही करण्यात आली.
उपचारांचीही घेतली जबाबदारी
केवळ गाईला सुरक्षित ठिकाणी हलवून हे तरुण थांबले नाहीत. पुढील उपचारांसाठी त्यांनी तालुका पशुधन अधिकारी युवराज शेट्ये यांच्याशी संपर्क साधला. अधिकाऱ्यांनीही या घटनेची दखल घेत गाईवर आवश्यक औषधोपचार करण्याचे आश्वासन दिले.
रविवारी रात्री सुमारे आठ वाजल्यापासून सलग अडीच ते तीन तास या तरुणांची ही धडपड सुरू होती. पाऊस थांबत नव्हता, रात्र वाढत होती; पण मुक्या जीवाला मदतीची गरज होती म्हणून तेही थांबले नाहीत.
माणुसकी अजून जिवंत आहे, हे दाखवून दिले!
माणसाच्या वेदना समजून घेण्यासाठी शब्दांची गरज नसते; संवेदनशील मन पुरेसे असते. संगमेश्वरच्या या तरुणांनी हेच आपल्या कृतीतून दाखवून दिले. एका अज्ञात वाहनचालकाने धडक देऊन सोडून दिलेल्या त्या मुक्या जीवाला या तरुणांनी मात्र अनोळखी मानले नाही. स्वतःची कामे, वेळ, पाऊस आणि अंधार यांची पर्वा न करता त्यांनी तिच्यासाठी धाव घेतली.
आज माणूस माणसाच्या मदतीला धावून जाण्याआधी अनेकदा विचार करतो. अशा काळात एका मुक्या प्राण्याच्या वेदना ओळखून त्याच्या जीवासाठी अडीच ते तीन तास झटणाऱ्या या तरुणांनी ‘प्राणीदया’ आणि माणुसकीचा खरा अर्थ कृतीतून दाखवून दिला आहे. त्यांच्या या निस्वार्थ कार्याचे संगमेश्वर तालुक्यातून कौतुक होत असून, ‘मुक्या जीवासाठी धावून आलेल्या या तरुणांना सलाम!’ अशा भावना नागरिकांकडून व्यक्त होत आहेत.
